Zelfbeschadiging

Geschreven door
Categorie: Kennisbank
Gepubliceerd: 03 juli 2014
Hits: 7931

Kras je wel eens met iets scherps in je arm? Of doe je jezelf op een andere manier pijn? Er zijn verschillende redenen waarom mensen dit doen. Misschien weet je heel goed waarom je dat doet, maar het kan ook dat je dit doet zonder dat je het zelf begrijpt.

Waarom beschadigen mensen zichzelf?
Je beschadigt jezelf niet zomaar. Heb je soms iets heel naars meegemaakt waar je niet met anderen over durft te praten? Word je overspoeld door allerlei akelige herinneringen of gevoelens waar je moeilijk mee overweg kunt? Dan doe je jezelf misschien lichamelijk pijn zodat de pijn die je van binnen voelt eventjes minder wordt. Daardoor lijkt het misschien alsof je je gevoelens weer de baas bent. Of straf jij jezelf op deze manier omdat wat jij voelt en wilt niet hetzelfde is als wat anderen van je verwachten? Of ben jij misschien heel depressief en is dit de enige manier om nog iets te voelen?

Het lijkt misschien voor jou alsof jezelf pijn doen je problemen minder maakt. Maar: je krijgt er eigenlijk weer nieuwe problemen bij. Want je littekens voor anderen verbergen, levert weer nieuwe spanning en onzekerheid op. En natuurlijk is het niet goed voor je lichamelijke gezondheid. Als het een gewoonte wordt om zo met spanningen om te gaan, dan wordt het steeds moeilijker om een gezondere oplossing te vinden.

Zoek hulp!
Je vindt het misschien moeilijk om hulp te zoeken, omdat mensen in je omgeving misschien boos werden toen ze zagen dat je jezelf verwond had. Toch heb je hulp nodig. Want zelfbeschadiging kan doorbroken worden als de spanning waar je mee worstelt in woorden uitgedrukt kan worden. Met hulp van anderen kun je leren op een andere manier met moeilijke gevoelens om te gaan. Voorkom dat het een gewoonte wordt die je leven steeds meer gaat beheersen. Probeer iemand in je eigen omgeving in vertrouwen te nemen. Of ga naar je huisarts. Die kan je doorverwijzen naar een hulpverlener. Wil je liever eerst anoniem met iemand praten of vragen stellen, dan kun je altijd contact met ons opnemen.


ZIT JIJ NU MET VRAGEN OF EEN PROBLEEM?
TIP 1 : Check jezelf met de anonieme Zelftest op Mindmasters.nl
TIP 2 : Kijk op onze contact pagina hoe je een vraag kunt stellen aan de coach van Mindmasters
TIP 3 : Plaats hieronder een reactie op dit artikel
TIP 4 : Weet dat je altijd bij je huisarts terecht kunt

32 reacties

  1. 18-09-2017 15:03

    Hallo,

    Hoe zit het met automutilatie bij iemand met een borderlinestoornis?
    Wat maakt dan, dat diegene gaat automutileren?
    Kan je dat voorkomen?
    Of is het dat dan mijn schuld?
    Kan je als buitenstaander aan iemand zien, dat iemand dwangmatig automutileert. Hoe dan?
    Of kan het ook manipulatief gedrag zijn, omdat de betreffende persoon graag wil dat de buitenwereld hem zijn zin geeft?
    Zo ja hoe Kan je dan het onderscheid als buitenstaander maken tussen dwangmatig of manipulatief gedrag?
    En hoe Kan je daar Dan het beste Mee omgaan?

    Door: Johanna
    • 19-09-2017 11:20

      Beste Johanna,

      Er kunnen allerlei redenen zijn waarom iemand zichzelf beschadigt. Soms weet die persoon zelf waarom, soms is het voor die persoon zelf ook niet duidelijk.
      Als buitenstaander kan je niet altijd zien of iemand zich zelf beschadigt. Met kleding kan je immers eventuele littekens bedekken.
      En of het manipulatief is of niet, daar heb ik helaas geen pasklaar antwoord op.

      Het zou fijn zijn om op een rustig moment met deze persoon hier over te praten. Wie weet krijg je dan al wat antwoorden op je vragen.
      Als dit niet kan, raad ik je aan om te kijken of er bij jou in de buurt een GGZ is met een afdeling preventie. Bij die afdeling worden vaak groepen gegeven voor mensen met een naaste met psychische problemen of er is de mogelijkheid om zelf gesprekken te hebben individueel. In een groep kan je ervaringen uit wisselen en krijg je ook allerlei tips en adviezen. En individueel kan dat natuurlijk ook. Als je er zelf niet uit komt, weet je huisarts waarschijnlijk wel waar je bij jou in de buurt terecht kunt.
      Kijk ook eens op de site http://www.labyrint-in-perspectief.nl voor meer informatie en advies.

      De persoon met borderline krijgt waarschijnlijk behandeling? Als dat zo is, dan kan je hem stimuleren daar te praten over de zelfbeschadiging. Met de behandelaar kan hij dan kijken of er gezondere alternatieven zijn. Als hij geen behandelaar heeft, kan hij een afspraak maken met zijn huisarts en daar bespreken wat er voor mogelijkheden zijn. Dit kan je hem allemaal voorstellen. Hij moet uiteindelijk zelf beslissen of hij dit doet. Dat is zijn eigen keuze.

      Ik hoop dat je hier verder mee kunt.

      Groetjes, Isja

      Door: Isja
  2. 03-06-2017 18:35

    Hallo
    Ik heb een vraagje. Ik sla mezelf sinds kort met de achterkant van een werpstok (waar je een bal in doet) voor honden. En ik sla steeds opnieuw op dezelfde plek maar daar hou ik geen blijvende schade aan over toch?

    Door: Muis
    • 06-06-2017 13:06

      Hallo Muis,

      Bij de meeste mensen die zich zelf slaan of op een andere manier zichzelf pijn doen, is daar een reden voor. Sommige mensen weten goed waarom zij dat doen, andere mensen weten dat niet. Dat heb je waarschijnlijk ook al in ons artikel gelezen. Ik weet natuurlijk niet hoe dat voor jou zit. Ik raad je aan om hier met iemand over te praten. Bv je ouders of iemand van school (mentor) of werk (vertrouwenspersoon bijvoorbeeld). Zij kunnen met je meedenken waarom je het doet en samen kunnen jullie bedenken of je hulp nodig hebt en van wie dan.
      Het kan best spannend zijn om zoiets aan een ander te vertellen. Bedenk dan dat mensen graag willen helpen. Misschien schrikken ze in eerste instantie. Dat kan natuurlijk. Bedenk dat reacties komen uit bezorgdheid en/of onbekendheid.

      Als je hulp wilt, raad ik je aan een afspraak te maken met je huisarts. Die weet goed waar in jouw buurt je terecht kan.

      Of je blijvende schade overhoudt op de plek waar je slaat, vind ik moeilijk te zeggen. Ik weet natuurlijk niet hoe hard en vaak je slaat en waar. Je zal blauwe plekken hebben misschien en van binnen kan er natuurlijk iets stuk gaan. Dat is ook iets om met je huisarts te bespreken. Belangrijk is dat je de oorzaak van het slaan achterhaalt en als dat nodig is andere manieren vindt om met eventuele problemen om te gaan.

      Als je hier eerst anoniem over door wil praten, kan je met ons whatsappen; 06-119 20 306.

      Ik hoop dat je met deze adviezen verder gaat!

      Groetjes, Isja van http://www.mindmasters.nl

      Door: Isja van www.mindmasters.nl
  3. 09-09-2016 19:54

    Hoi ik wil iemand vertellen over dat ik mezelf snijdt maar ik weet niet hoe echt precies hoe ik het moet zeggen ik bedoelik kan niet zeggen eyy ik snij mezelf dus hoe moet ik echt PRECIES zeggen hoe ik het moet vertellen

    Door: Anoniem
    • 20-05-2017 23:33

      Heyy,
      Als je op school een vertrouwenspersoon hebt is het misschien handig om te zeggen van, hey ik zit niet lekker in mijn vel en dat is al een tijdje zo en ik weet niet meer wat ik moet doen. Daarop zou die vertrouwens persoon echt niet denken van oke doei dus waarschijnlijk kom je in gesprek met diegene en vraagr hij/zij hoe ga je er nu dan meeom en dan leg je het zo rustig mogelijk uit.

      Ik weet dat het zo heel makkelijk klinkt maar ik hen dit gedaan met een mentor die ik echt niet aardig vond en het heeft me wel geholpen opzich en ben nu al een tijdje clean en mn ouders weten het niet (moet naar een psycholoog om andere redenen)

      Door: Anonieme helper
  4. 27-08-2016 17:21

    Hoi, ik snijdt al een jaar in mezelf. De laatste paar maanden is het een verslaving geworden en kan ik er niet mee stoppen. Ik wil het graag met m’n schoolarts bespreken maar wil absoluut niet dat mijn ouders erachter komen. Ik ben nu 17 jaar en ik weet dat de schoolarts niks door mag vertellen zonder mijn toestemming. Wel vraag ik me af of dit een ander geval is omdat het kan worden gezien als ‘gevaarlijk’…Mag de schoolarts dit zonder mijn toestemming met m’n ouders bespreken?

    Door: Hanna
    • 30-08-2016 13:48

      Beste Hanna,

      Wat goed dat je met de schoolarts wilt praten over het snijden. Het is fijn als er iemand met je mee kan denken hoe je hier van af kan komen en hoe je op een andere manier met mogelijke spanningen om kan gaan.
      Als je ouder bent dan 16 jaar mag een hulpverlener alleen met jouw toestemming contact opnemen met je ouders. Tenzij de hulpverlener inschat dat je echt een te groot gevaar bent voor jezelf of de omgeving. Dat zal hij je dan laten weten. Mijn advies is om een afspraak met de schoolarts te maken. Je zegt dan dat je graag iets wilt bespreken en dat je graag zeker wilt weten dat de schoolarts geen contact opneemt met je ouders. Je kan dan ook vragen onder welke omstandigheden de schoolarts wel contact op zou nemen met je ouders. En op basis van zijn of haar antwoorden kan je dan besluiten of je het vertelt of niet.

      Ik hoop en raad je ook dringend aan om er over te praten. Zelf stoppen met snijden is lastig en het is fijn als er iemand is die je daarbij kan helpen.

      Als je hier graag eerst anoniem over door wilt praten, dan kan je met ons whatsappen; 06-119 20306.

      Ik wens je alle goeds!

      Groetjes, Isja van http://www.mindmasters.nl

      Door: Isja
  5. 04-08-2016 20:49

    Hoi~
    Ik weet niet meer wanneer ik was begonnen met het besnijden van mijzelf, maar dat was zeker een paar maanden tot een jaar geleden. Het voelt net alsof de redenen die ik ervoor heb niet goed genoeg zijn, dat is waarom ik het er liever niet over heb met mensen. Ze beoordelen te snel en doen alsof je niet goed bij je hoofd bent, ik ben daarom blij dat het hier kan.
    Ik voel me leeg en voel, afgezien van verdriet en woede, niks… Misschien wil ik daarom voelen en zien dat ik besta… Ik voel me nep en de dingen die ik mijzelf heb aangedaan zijn dat niet. Hahaha dit klinkt al zo stom, toch?
    Ik heb ook een keer mijzelf open gekrast met mijn nagels, dit was op de buitenkant mijn pols en het is nu een vrij opvallend litteken. Mijn vrienden hebben het al door, maar vragen er niet naar. Ze maken stomme grapjes dat ik misschien wel emo ben (wat dus niet waar is). Mijn vader heeft het een paar dagen geleden ontdekt en vraag ernaar, maar ik wil niet antwoorden…. ik ben bang. ”Ben jij een van die mensen?” dat is wat hij aan mij vroeg. Een van die mensen….
    Ik voel mij niet altijd goed en het is een weg om mijzelf te ”bevrijden” als bijvoorbeeld tekenen en muziek luisteren geen zin hebben. Ik wil opgemerkt worden, niet mijn littekens. Die doen er niet toe. Eigenlijk wil ik mijzelf meer snijden, maar ik wil toch niet opgemerkt worden..

    Door: Amber
    • 07-08-2016 14:26

      Beste Amber,

      Wat fijn dat je hier je verhaal kwijt kan en een reactie hebt geplaatst. Je schrijft dat je het stom vindt klinken dat je je leeg, verdrietig en boos voelt en daarom jezelf snijdt om als het ware jezelf te bevrijden, als tekenen en muziek luisteren geen zin meer hebben. Ik krijg het idee dat je er juist heel goed over hebt nagedacht waarom je jezelf snijdt en dat je dit goed kan verwoorden.

      Ook schrijf je dat je dit liever niet bespreekt met anderen en het niet tegen je vader durft te vertellen. Dat kan ik mij heel goed voorstellen, zeker als je vader of je vrienden opmerkingen maken die het voor jou niet makkelijker maken. Toch hoop ik dat je de stap durft te zetten om het met iemand te bespreken, je vader, een vriend of vriendin, een vertrouwenspersoon op school, een ander familielid of je huisarts. Ik gun het je namelijk om met iemand te praten over je gevoelens, omdat dit je kan helpen. Ook raad ik het je aan om professionele hulp te zoeken, door een afspraak te maken bij je huisarts. Er zijn namelijk mensen die je graag willen helpen en niet veroordelend zullen zijn.

      Ik hoop dat je hier iets aan hebt. Je bent ook welkom om hier verder met ons over te whatsappen
      06-119 20 306.

      Groetjes, Isja van https://www.mindmasters.nl

      Door: Isja Mindmasters
  6. 27-01-2016 14:29

    Hallo Peter,

    Wat goed dat je een reactie hebt geplaatst! Je schrijft dat je sinds kort weer aan automutilatie doet. Je durft hier niet over te praten met je psycholoog. Je durft ook niet meer te sporten omdat je bang bent dat mensen je anders gaan bekijken. Je voelt je onbegrepen en vraagt advies wat je kan doen. Mijn advies is om hier toch over te praten met de psycholoog. Juist ook omdat je denkt dat het jezelf beschadigen te maken heeft met je depressie. Je psycholoog kan jou het beste helpen als je hem of haar gewoon alles vertelt. De psycholoog kan dan ook met je kijken wat je kan doen om bv toch te gaan sporten.
    Als je het om een of andere reden niet bij de psycholoog kwijt kan, kan je ook altijd bij je huisarts terecht.

    Mocht je hier toch eerst anoniem over door willen praten, dan kan je ook met ons whatsappen 06-119 20 306.

    Ik hoop dat je verder kunt met dit advies.

    Groetjes, Isja van http://www.mindmasters.nl

    Door: Isja
  7. 24-01-2016 16:28

    Hoi,
    Ik ben een jongen van 21 jaar. Rond mij 15 begonnen met automutilatie, ik heb het een tijdje volgehouden te stoppen maar ben sinds 2 maanden weer begonnen. Ik ben opzoek naar hulp maar weet niet waar ik het kan vinden. Ik ben al een aantal keer op psychologies gesprek geweest maar durf het zelfs hier niet kwijt (Ik kom bij de psycholoog voor mijn depresie die ws voortkomt uit de tijd dat mijn ouders erg ziek waren). Volgens mij komt de automutilatie voort uit een verlangen naar emoties omdat door de depresie deze enorm zijn afgevlakt. Ook durf ik niet meer naar sporten te gaan omdat ik bang ben dat mensen anders naar mij gaan kijken en over mij zullen oordelen. Ik voel me vreselijk onbegrepen, wat moet ik doen?

    Door: Peter
  8. 28-10-2015 15:46

    hoi, ik heb ongeveer een jaar gelden aan zelfbeschadiging gedaan. Want mijn thuis situatie was toen erg ingewikkeld en vervelend voor mij en mijn broertje. Nu gaat het weer goed en ik doe mij zelf al een jaar geen pijn meer. Ik heb nooit iemand verteld dat ik aan zelfbeschadiging heb gedaan. Maar iedereen uit mijn klas moest vandaag naar een school-psycholoog om een vragenlijst in te vullen. Ik heb toen eerlijk in gevuld dat ik mezelf pijn had gedaan. Nu wilt de school-psycholoog dat ik aan mijn moeder vertel dat ik mijzelf pijn heb gedaan. Mijn vraag is dus, hoe kan ik dat het beste doen? Want ik vind het lastig om erover te beginnen.

    Door: femke
    • 02-11-2015 13:10

      Hoi Femke,

      Wat fijn om te horen dat het weer goed met je gaat en dat je jezelf geen pijn meer doet!

      Naar aanleiding van een vragenlijst op school, wil de schoolpsycholoo g dat je aan je moeder vertelt dat je jezelf pijn hebt gedaan toen het niet goed met je ging. Ik kan mij voorstellen dat je het lastig vindt om er over te beginnen. Je kan je moeder bv zeggen dat je nog wel eens terugdenkt aan de periode dat het thuis erg ingewikkeld was. Dat je je toen zo verdrietig/boos /bang (net wat bij jou past) hebt gevoeld en dat je toen niet wist hoe je van dat nare gevoel af moest komen. Dan kan je vertellen dat je jezelf toen pijn hebt gedaan. Om er gelijk bij te zeggen dat je dat nu niet meer doet en ook niet van plan bent het nog te doen. En dat je het graag wil dat je moeder dit toch weet. Niet om haar ongerust te maken, maar omdat je geen geheimen voor haar wilt hebben.
      Als je het spannend vindt om in je eentje te doen, kan je er natuurlijk ook iemand bij vragen. Je mentor, een vriendin, de schoolpsycholoo g, je broertje of iemand anders die je vertrouwt.

      Heeft de schoolpsycholoo g je eigenlijk gezegd waarom hij/zij het belangrijk vindt om te vertellen? Ik hoop dat het voor jou goed voelt om dit te doen.
      Als je hier graag eerst nog even over door wilt praten, dan kan je altijd met ons whatsappen 06-11 920 306.

      Ik hoop dat je verder kunt met dit advies.

      Groetjes, Isja van http://www.mindmasters.nl

      Door: Isja Mindmasters
  9. 07-10-2015 12:51

    Ik heb mezelf nu 2 weken niet meer gesneden. Vooral omdat het zo’n gedoe is om het te verbergen. Ik ga binnenkort naar een psycholoog voor angst problemen, maar ik weet niet of ik dit haar moet vertellen. Ik weet ook niet of ze verplicht is het aan mn moeder te vertellen, ik ben 16. Ik heb het wel aan een paar vriendinnen verteld in een beetje dronken bui (ik drink niet vaak, ben een half jaar geleden begonnen en tot nu toe maar 3 keer gedronken), maar daar heb ik erg spijt van. Maar is het verstandig om aan de psycholoog te vertellen als ik wil dat mijn moeder het niet te weten komt?

    Door: Anoniem
    • 08-10-2015 07:47

      Beste Anoniem,

      Wat goed dat het je gelukt is om je zelf al twee weken niet te snijden. Ik ben ook blij om te lezen dat je binnenkort naar een psycholoog gaat om over je angstproblemen te praten. Het lijkt mij erg verstandig om de psycholoog te vertellen dat je je zelf hebt gesneden. Mensen die zichzelf snijden kunnen hier verschillende redenen voor hebben, bv even geen andere pijn voelen of om zich zelf te straffen. Het snijden lijkt dat een oplossing. Het is echter vaak alleen een oplossing voor de korte termijn maar lost de werkelijke problemen niet op. Daarom is het juist goed om dit met de psycholoog te bespreken. De psycholoog kan samen met jou kijken welke andere oplossingen er zijn om jouw problemen te verminderen en het liefst natuurlijk weg te nemen.

      Je bent bang dat je moeder dit te weten komt. Omdat je 16 bent, heb je geen toestemming van je ouders nodig om naar de psycholoog te gaan en de psycholoog mag zonder jouw toestemming ook niks tegen je moeder zeggen. Ik denk dat het wel goed is om je angst met de psycholoog te bespreken.

      Ik hoop dat je vraag hiermee beantwoord is. Mocht je hier over door willen praten dan kan je ook met ons whatsappen. 06-119 20306.

      Groetjes, Isja van http://www.mindmasters.nl

      Door: Isja Mindmasters
  10. 20-09-2015 21:16

    hallo ik ben Sophie.Ik doe al sinds de dood van mijn vriendin aan zelfverminking. Ik weet dat het niet de juiste manier is om mijn verdriet te verwerken maar het lukt gewoon niet op een andere manier.Op school werd ik ook gepest dat ik dik en lelijk was.Ik verloor mijn zelfvertrouwen. Plots kom ik wakker in het ziekenhuis ze vertelden me ook dat ik nog maar 25kilo woog.Ik lag samen met Luna.Iedere dag kwam haar broer haar bezoeken,max.Lu na en ik prate meer tegen elkaar.Dat voelde goed,heel goed zelf!Op een dag kwam Max langs om te vragen hoe het was,hij vroeg me als zijn meisje.Ik kreeg mij zelfvertrouwen terug.Het doet me goed om mijn verhaal nog eens te kunnen vertellen aan de mensen!Ik ben mij terug beginnen snijden.Ik heb het verteld aan mij vriend maar die weet ook geen raad. ik heb dan gaan opzoeken waar ik mijn verhaal kwijt kan en ik raad kan krijgen hoe ik dat gevoel kan wegkrijgen dat het precies mij schuld is dat ik mijn vriendin kwijt ben.Kan u me helpen please?!-Sophie –

    Door: sophie
    • 21-09-2015 14:55

      Beste Sophie,

      Dank je wel voor je reactie. Je hebt zo te lezen veel nare dingen meegemaakt. Ik kan mij voorstellen dat je veel verdriet voelt. Wat goed van je dat je door hebt dat je zelf beschadigen niet de juiste manier is om met verdriet om te gaan. Op de korte termijn lijkt dat misschien zo. Op de lange termijn werkt het echter niet. Helemaal goed van je dat je actief op zoek gaat naar hulp!

      Praten over je verdriet en gevoelens is altijd goed. Je kan praten met mensen uit je directe omgeving zoals je vriend, je ouders of bv je mentor op school. Ik denk daarnaast dat het slim is om te gaan praten met een professional. Ik raad je dan ook dringend aan om een afspraak te maken met je huisarts. Je huisarts kan je binnen zijn eigen praktijk doorverwijzen naar iemand die jou kan helpen hoe je met je verdriet om kan gaan en hoe je op een prettiger manier dan zelfbeschadigin g met vervelende gevoelens en problemen om kan gaan. Als de huisarts denkt dat er meer hulp nodig is dan zijn praktijk kan bieden, dan kan je huisarts zorgen voor een doorverwijzing naar een andere professional.

      Ik hoor vaak van andere jongeren dat zij het spannend vinden om met zo’n verhaal naar de huisarts te gaan. Dat kan ik mij best voorstellen. Bedenk dat de huisarts er echt is voor jou en niet gauw iets raar of gek vindt of zo. De huisarts heeft geheimhoudingsp licht en hulp binnen zijn praktijk valt onder de zorgverzekering .
      Misschien kan je vriend of een van je ouders mee als jij dat prettig vindt.

      Ik hoop dat je met deze tips verder kunt en dat je echt hulp gaat zoeken. Je bent het waard!

      Als je nog vragen hebt, mag je ons altijd mailen of met ons whatsappen 06-11920306.

      Groetjes van Isja van http://www.mindmasters.nl

      Door: Isja Mindmasters
  11. 06-09-2015 15:26

    mijn vriendin heeft zich vorig jaar gesneden en was toen gestopt. maar nu heeft ze me pas verteld dat ze weer begonnen is. ik weet echt niet wat ik moet doen. hebben jullie tips? ze zegt dat het fijn voelt maar verder weet ze het zelf ook niet, ook zegt ze dat ze het niet heel diep doet(ze doet het met een kaasschaaf of een scheermesje) maar ik ben alsnog bang dat het een keer fout gaat. ik heb ook al tegen haar gezegd dat ze het tegen haar ouders moet vertellen maar dat wil ze niet… please help me

    Door: help
    • 08-09-2015 11:13

      Beste Samantha,

      Wat ben jij een goede vriendin dat je op zoek gaat naar hulp voor je vriendin.

      Je vriendin snijdt zich zelf en zegt dat dit haar een fijn gevoel geeft. Ik kan mij voorstellen dat je je zorgen om haar maakt. En jouw tip aan haar om het er met haar ouders over te hebben, vind ik een hele goede. Je vriendin weet niet waarom zij zich snijdt. Dat komt wel vaker voor dat mensen het niet weten en er toch niet mee kunnen stoppen. Het snijden is echter meestal niet voor niks. Mensen die dit doen hebben vaak last van spanningen. Misschien kan of wil je vriendin hier (nog) niet over nadenken.

      Je kan je vriendin het stukje over zelfbeschadigin g op onze site laten lezen. Daarin staan adviezen voor haar. Je vriendin kan ook met ons whatsappen als zij wil; 06-11 92 03 06.
      Je kan haar ook aanbieden om samen met jou met haar ouders te praten. Misschien vind zij dat minder eng. Of bv samen met de mentor op school als jullie toevallig bij elkaar op school zitten.
      Als je vriendin dit allemaal niet wil, kan je haar zeggen dat je vanuit je zorgen om haar het aan iemand gaat vertellen. Bv aan haar ouders of met de mentor. Of misschien kennen jouw ouders de ouders van je vriendin? Dit is niet iets wat jij voor je vriendin op kan lossen. Zij heeft waarschijnlijk professionele hulp nodig. Zelf met haar ouders of mentor te praten, voelt misschien niet goed in eerste instantie. En je vriendin kan er natuurlijk boos door worden. Vanuit de zorg voor je vriendin is dit echter wel heel goed om te doen. Dat zal zij stiekem nu en anders laten ook best wel weten.

      Ik hoop dat je hier verder mee kunt. Het is best ingewikkeld. Wil je hier over doorpraten, dan kan jij uiteraard ook met ons whatsappen!

      Groetjes, Isja van http://www.mindmasters.nl

      Door: Isja Mindmasters
  12. 05-11-2014 17:39

    Hallo iedereen,

    Zoals veel jongeren in Nederland een depressie hebben heb ik een angst stoornis en beschadig ik mezelf.. ik snij me aan de hand van de reden dat ik pijn van binnen voel steken en soms ook veel verdriet.. ik heb de wens om te gaan vliegen naar het witte vlak..

    Ik weet dat ik dit mijn ouders moet vertellen op een of andere manier maar ik weet niet hoe? Ze gaan er achter komen als ik het niet vertel.. Kan iemand mij helpen?

    Groetjes, Suus

    Door: Suus..
    • 06-11-2014 14:42

      Hallo Suus,

      Je zegt dat je een angststoornis hebt en dat je je zelf snijdt. Je weet dat je dit aan je ouders moet vertellen maar weet niet hoe. Wat goed dat je het je ouders wilt vertellen! Ik kan mij voorstellen dat je dat best lastig vindt. Bedenk dat ouders altijd het beste willen voor hun kinderen. Natuurlijk is er een kans dat zij schrikken van jouw verhaal. Zij zullen je echter graag willen steunen en ook met je mee willen denken wat je kan doen om van je angsten af te komen en hoe je manieren kunt leren om met je gevoelens om te gaan. Je zelf beschadigen lijkt nu misschien een oplossing, maar uiteindelijk is die maar tijdelijk. Het is fijn om te leren hoe je op een voor je zelf gezondere manier met gevoelens en problemen om kunt gaan.
      Als je het lastig vindt om het zelf tegen je ouders te zeggen, is er misschien wel iemand die hier bij kan zijn. Iemand waaraan jij het wat makkelijker vindt om te vertellen en die jou dan in het gesprek m! et je ouders kan steunen.
      Je kan ook bv een brief naar je ouders schrijven.

      Zoals jij het beschrijft klinkt het best wel heftig. Ik raad je dan ook dringend aan om een afspraak te maken bij je huisarts. Je huisarts weet waar je in jouw omgeving hulp kunt krijgen. Alleen maar fijn als je ouders met je mee kunnen!

      Ik zag dat je je vraag ook op onze whatsapp gesteld heb! Hartstikke goed. Kom daar vooral terug als je verder hier over wilt praten!

      Groetjes, Isja van http://www.mindmasters.nl

      Door: Isja Mindmasters
  13. 12-07-2014 10:09

    Haai ik had een vraagje want ik krab mezelf tot bloedens toe en soms wel 30 cm lang
    of ik kras me met scherpen dingen ( bloed soms niet altijd)
    Is dat ook zelfverinking ?
    Ik wil het hier graag met me moeder over hebben maar ik ben bang haar verdriet te doen
    hebben julie tips?
    Alvast bedankt xx

    Door: Anne xx?
    • 15-07-2014 07:05

      Hoi Anne,

      Je had ons ook een mailtje gestuurd met je vraag. Daar heb ik al op geantwoord. Ik reageer ook hier op je reactie omdat ik hoop dat niet alleen jij maar ook andere jongeren iets aan dit advies kunnen hebben.

      Je zegt dat je jezelf krabt en krast met scherpe dingen. Ik denk dat je hier wel kan spreken van zelfverminking. Je brengt je lichaam immers schade toe.

      Weet je ook waarom je dat doet? Ik hoor vaak van jongeren en volwassenen dat zij dit doen om bijvoorbeeld psychische pijn (angst, boos, verdriet) even minder te voelen. Of juist om eindelijk wel iets te voelen omdat het voelen van emoties niet lukt. Het zelfbeschadigen lijkt dan een oplossing. Maar die is maar tijdelijk want je neemt de oorzaak niet weg.

      Mijn advies is om hier inderdaad met je moeder over te praten. Ik kan mij voorstellen dat je dat best lastig vindt. Je zegt ook dat je bang bent haar verdriet te doen. Dat kan je ook omdraaien. Het doet haar ook veel verdriet als zij er later achter komt dat je je zelf beschadigt. Moeders willen het beste voor hun kind en willen helpen en steunen. Tuurlijk kan het haar verdriet doen en dat kan je haar ook zeggen dat je daar bang voor bent. Daarna heb je echter wel de ruimte om er samen over te praten en te kijken wat je kan doen om andere manieren te vinden om met problemen om te gaan (als je die hebt). Praten lucht altijd op. En als je het echt lastig vindt, kan je het haar ook schrijven of er iemand bij vragen.

      Als je door gaat met zelfbeschadigen raad ik je aan om een afspraak te maken met je huisarts. Je huisarts weet goed waar en hoe je geholpen kan worden.

      Ik hoop dat je met deze tips verder kunt. Als je nog vragen hebt, mag je ons altijd mailen of met ons whatsappen 06-11920306.

      Groetjes, Isja van http://www.mindmasters.nl

      Door: Isja Mindmasters
  14. 01-06-2014 15:06

    Ik snijd mezelf ook al een aantal maanden. Ik begrijp niet waarom er vaak zo overdreven negatief op wordt gereageerd. Bij mij helpt het me echt om me beter te voelen als het even niet meer gaat. Ik doe er toch niemand kwaad mee want niemand weet het. Ik kan begrijpen dat velen dat echt heel gek of abnormaal vinden maar zo erg is het toch ook niet als je wat oppast? Ik zou me alleen maar slechter voelen moest ik ermee stoppen dus waarom zou ik dat dan ook doen ?

    Door: Betty
    • 05-06-2014 07:51

      Hallo Betty,

      Jezelf snijden kan op termijn schadelijk zijn. Denk alleen al aan de littekens die kunnen ontstaan. Nu zeg je dat je oppast met het snijden. Dat klinkt verstandig. Stel echter dat dat je op een gegeven moment niet meer lukt en dat het snijden heftiger wordt. Mijn advies blijft toch om zelf of met anderen te kijken of er niet andere manieren zijn om met vervelende gevoelens of situaties om te gaan. Manieren die minder schadelijk zijn. Misschien kan je er over praten met je ouders, een goede vriendin of een mentor op school. Je kan er ook over doorpraten met ons via whatsapp, e-mail fo een chatafspraak.

      Groetjes, Isja van http://www.mindmasters.nl

      Door: Isja Mindmasters
  15. 23-02-2014 01:44

    Hey,

    Ik zag dit onderwerp staan en ging uit nieuwsgierighei d even kijken.
    Ik zelf heb aan zelf-beschadigi ng gedaan vanaf dat ik 13 jaar was en ben nu ongeveer een maand gestopt. Ik heb mezelf op de rails getrokken omdat ik vond dat het te ver ging, het leven is namelijk heel erg leuk alleen moest ik dat even inzien. Nu gaat het super met me, ik ben aan het afvallen (ik ben te zwaar doordat ik ben gaan emotie-eten) en ben al wat aantal kilo’s kwijt. Ik wou even zeggen voor de mensen die hier ook mee vechten; dat alles goed komt maar dat je door moet blijven vechten. Je kunt niet voor altijd in een negatieve cirkel blijven! Ik wou gewoon even mijn verhaal delen, ik hoop dat jullie er iets aan hebben. Veel sterkte en zet ‘m op! xx

    Door: Siny
    • 27-02-2014 09:53

      Hallo Siny,

      Dank voor je verhaal. Wat ontzettend knap van je dat het je op eigen kracht gelukt is om te stoppen met jezelf te beschadigen. Helaas zal het niet alle jongeren lukken om op eigen kracht te stoppen. Sommige mensen hebben hier steun van anderen bij nodig. Van bv ouders, vrienden en professionals als de huisarts of een psycholoog. Ik hoop dat jouw verhaal jongeren die zich zelf beschadigen zal stimuleren om hier verandering in te brengen. Zelf om met hulp van anderen.

      Groetjes, Isja van http://www.mindmasters.nl

      Door: Isja Mindmasters
  16. 03-02-2014 16:27

    hey,

    Ik doe sinds een paar weken aan zelfbeschadigin g door middel van blauwe plekken slaan en met een zo diep mogelijk krassen met een punaise. Mijn vriendin merkte het en toen heb ik het haar verteld. Ik heb haar beloofd om ermee te stoppen, maar ik denk er telkens aan en ik heb telkens weer de neiging om een punaise te pakken. Wat kan ik het beste doen? Zijn er manieren waardoor ik er niet meer telkens aan denk?

    Door: Joëlle
    • 04-02-2014 11:41

      Beste Joëlle,

      De meeste mensen die zich zelf beschadigen hebben hier een reden voor. Sommige mensen weten die reden van zichzelf, anderen niet. Je hebt het aan je vriendin verteld en haar beloofd om te stoppen. Dat blijkt hartstikke lastig te zijn. Dat komt omdat de oorzaak/reden waarom je het wilt doen niet weggenomen is. Vaak beschadigen mensen zich omdat er problemen zijn waardoor zij zich niet prettig voelen. Zich zelf beschadigen is dan een manier om voor dat moment even van dat rotgevoel af te zijn. Mijn dringende advies is dan ook om hulp te zoeken. Dat kan beginnen met er over praten met bv je ouders of een mentor op school. Daarnaast raad ik je aan om bij je huisarts langs te gaan. De huisarts weet goed waar je in jouw buurt terecht kunt voor hulp. Daar kan je leren hoe je op een andere voor jou prettiger manier met spanning om kunt gaan.

      Als je hier eerst over door wilt praten dan kan je altijd even komen whatsappen of een chatafspraak maken.

      Ik hoop dat je met deze informatie weer verder kunt.

      Groetjes, Isja van http://www.mindmasters.nl

      Door: Isja Mindmasters
  17. 15-01-2014 18:41

    Ik doe sinds ongeveer 3 maanden aan zelfbeschadigin g. Ik snijd in mijn armen en benen, en laat mezelf expres van de trap vallen, in de hoop dat ik iets breek. Mijn ouders weten dit niet. Ik heb het vorige week aan een vriendin verteld, en ze is met mij naar de schoolpsycholoo g geweest zodat ik met haar kon praten. Nu wilt de schoolpsycholoo g dat mijn ouders er van weten. Ik ben heel bang voor hun reactie als ze er achter komen en hierdoor voel ik me alleen maar nog meer gestresst. Hoe kan ik hier het beste mee omgaan?

    Door: Jane
    • 28-01-2014 12:47

      Beste Jane,

      Zoals je in ons artikel kunt lezen, weten sommige mensen waarom zij zichzelf beschadigen en weten anderen dat niet. Ik vind het heel goed van je dat je een vriendin in vertrouwen hebt genomen en dat je naar de schoolpsycholoo g bent geweest. Ik snap dat je het erg lastig vindt om hier met je ouders over te praten.

      Toch is dit iets wat je zal helpen. Bedenk dat ouders het beste voor hun kind willen. Misschien schrikken ze of worden ze boos. Dat kan een eerste reactie zijn en vaak komt dat voort uit bezorgdheid, angst en onbekendheid.

      Als je het niet vertelt, blijf je met die stress zitten en komt er geen oplossing.
      Misschien kan je iemand vragen bij dit gesprek te zijn. Bv je vriendin of de schoolpsycholoo g?
      Je kan ook overwegen je ouders een brief te schrijven en naar aanleiding daarvan het gesprek aangaan.

      Het is echt belangrijk dat je een andere manier vindt om met je gevoelens om te gaan. Je zelf beschadigen voelt voor de korte termijn misschien fijn, echter op de lange termijn is het geen oplossing. Ik heb het gevoel dat je dat zelf ook goed weet, anders had je je vriendin niet in vertrouwen genomen. Hulp van een professional en je ouders die je kunnen steunen is heel fijn om te leren op een andere manier met je gevoel om te gaan.

      Ik hoop dat je hier iets aan hebt. Als je hier over door wilt praten, kan je ook met ons whatsappen of een chatafspraak maken.

      Groetjes, Isja van http://www.mindmasters.nl

      Door: Isja Mindmasters

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *